Arratsaldeon!!!

Hemen doa nire bidaiaren beste atal bat:

Aurreko atalean jakin zenuten bezala, barku bidez Panamara iritsi ginen. Hiriburuan bi egun pasata, iparraldera jo genuen. Betiko moduan. Oraingoan, bidaia bizkarzainekin hasi nuen. Marco eta Axel. Aurrena, Yamaha Virago batean, bestea Honda Africa Twin-arekin. Berrehun bat kilometro elkarrekin egin ondoren, Marko agurtu genuen. Axel eta biok Panama iparraldean dauden Bocas del Toro ( Caribe) irlak ezagutu nahi genituen eta Markok ordea itsaso Bareko kostaldea. Beraz, elkar berriz ikusteko esperantzarekin agurtu ginen.

Beste berrehun kilometro egin eta lotarako lekua aurkitu genuen gure iparraldeko helmugatik 150 kilometrora. Motoak ustutakoan, ostatu aurrean zegoen supermerkatura joan ginen garagardo batzuk erosi eta ilunabarra gozatzera. Tertulian geundela, bapatean, lurra mugitzen hasi zen. Izugarrizko dardariza!! Pentsa, supermerkatuan zegoen jendea korrika atera zen, batzuk baita ejuka ere. Gu berriz, Coca Cola kaja batzun gainean eserita, gure garagardoak eskutan, ez ginen mugitu ere egin. Gure erreakzio bakarra elkar begiratzea izan zen. Axelek honako hau esan zuen arte:

-Lurra mugitzen ari da.

 Hain ginen nekatuak!!! Korrika atera zirenak, lurrikara bukatutakoan, ea erotuta geunden galdetu ziguten, eraikina erori bazen gureak egingo zuela. Arrazoi osoa zuten! Baina berriz, hain ginen nekatuak ez genuela erreakzionatu.

Goizean, lurrikararik ez, baina nire printzesaren dardarak sentituz berriz ere abian ( Ke kursi!!! ). Bocas del Toro irletara joateko ferria ateratzen zen herrira iritsitakoan ( eguerdiko hamabiak ) hurrengo egunera arte ez zegoela zerbitzurik jakin genuen. Beraz lotarako tokia bilatu behar. Batera eta bestera genbilela, suhiltzaileen kuartelaren aurretik pasatzerakoan, errepide erdira beraietako bat irten zen. Lotarako leku bila ari baginen, kuartelean lasai lo egin genezakeela. Kondizio bakarrarekin: igandeko rifarako txartel bat erosten bagenuen. Dolar bat. Ez genuen asko pentsatu.

 Bidai honetan, bigarren aldia zen suhiltzaleekin lo egiten nuela eta jakin dudanez, jende dexentek, herri batera iritxitakoan egiten duen lehen gauza, kuartela bilatzea izaten da lotarako. Normalean gustora hartzen omen dute bidaiaria.

Goizean ferria hartu eta beste paradisu batera. Akaso Estatu Batuar gehixko baina …

Hiru egun pasa genituen, kolpe zorririk jo gabe. Sol y playa!!

Irletatik ateratakoan, Costa Ricarako muga ondoan zegoen herrian pasa geneun gaua. Modu honeko ostatua aurkitu genuen baina motoentzako tokirik gabe. Beraz, barrura sartu eta logelen arteko pasiloan utzi genituen. Polita jarriko zen garbitzailea, gurpilen marka, olio itotiak, lurra, …

Jaiki eta beste, muga bat: Panama- Costa Rica. Dena goxo-goxo. Lehendabiziko aldaketa, agurtzeko modua. “Tico”-ek ( Costa Ricaco jendea ),  “Pura vida” esaten dute. Baita aduaneroeek ere! Mugatik zuzenean hiriburura: San Jose. Guztira 300 kilometro eta dagoeneko herrialde erdia pasea genuen. Eta hobe horrela! Ez dakit bertako jendea nola moldatzen den baina harrigarria da zer garestia den. Hau ikusirik, berehala Nicaraguako mugara gerturatzea erabaki genuen. Hori bai, aurrena Volcan Arenal ikusita. Sumendi hau, munduko hamar aktiboenen artean dago. Gauez “lava” ere ikusi daiteke, erreka moduan, mendia behera.

Beraz, Costa Rican lau gau pasa eta Nikaraguara. Ze txikiak diren ertamerikako herrialdeak!

Muga pasa eta berehala, Nikaragua lakua dago eta bertan Ometepe uhartea. Orain ez nago oso seguru baina ustez Joxe Ripiauk badu irla honi buruz abesti bat. Edo akaso Sagarroik. Kontua da, arrazoi horrek bultzata, bertara joateko ferria hartu nuela. Ez nintzen damutu! Zoragarria! Gainera, kasualitatez Bartzelonako mutil baten jatetxea topatu nuen, hondartzan bertan. Berarekin bazkaldu eta ea nire lotarako denda bere etxe ( txabola) aurrean jarri nezakeen galdetu nion. Arazorik ez! Hiru egun eder pasa nituen, kayak ibilaldiak, umeekin baseballean jolastu eta eguzkia nola ezkutazten zen ikusiaz.

Momentuz hau da guztia. Nahiz orain Mexiko D.F.-en egon, arazoak ditut blogarekin. Nikaraguatik Mexiko arteko argazkiak ezin ditut igo blogak tamaina gehiegi duelako eta egia esan argazkirik gabe hobe ezer ere ez idaztea, ez? Ea konpontzen dudan! Bestela Zapoi hegazkin txartela ordaindu beharko diot.

Orain arteko bidalketa guztiak, errepide inguruko kontuetaz izan dira. Hau bestelakoa izango da.  Dakizuen bezela, nahiz hegoamerika eta ertamerika lurrez lotuak egon, ez dago biderik bien artean. Beraz bi aukera daude, belaontzia edo hegazkina. Nik belaontzia aukeratu dut. Stalhratte izenekoa. Bremengo barku honek 106 urte ditu eta azken 15ak munduari bira ematen pasa ditu, Berlingo anarkista talde baten agindupean. Informazio gehiago nahi baduzue, barkuaren izen berbereko webgunea dute.

Gehiago luzatu gabe, argazkien bidez azalduko dizuet txangoa.

Motoak Kargatzen:

Hurrengo lau egunetako bizilekua:

Belen altxatzea eta nabigazioa:

San Blas uharteetako bizitza:

Kamara izorratu zitzaidanez, argazki gehienak ez dira nireak: Antonio, Kristine eta postal itxura dutenak, Axelenak. Orain, azken honekin nabil bidaian. Hiru urte daramatza munduari buelta ematen

Motoak deskargatu eta Panama Cityrako bidea:

Panamako Kanala:

Aupa gaztik! Zemuz diju dena? Ne partetik, espezial!

Huarazen aste osoa pasa ondoren kostara jaitsi nintzen, pixkanaka Ekuadorrea gerturatzeko. Trujillotik hasi eta mugaraino, surflarien paradisua da Peruko ipar kostaldea. Huanchaco, Mancora, Tumbes, … Dira hondartza ezagunenak. Gainera bertako  surflari batzuk bereizgarri bat dute: ezagutzen ditugun oholak erabili beharrean, Totorak dituzte.

Surfa eta poliziak atzean utzita, Ekuadorren nintzen. Lehenengo egunean Guayaquilera jo nuen zuzenean. Ez zela oso atsegina esaten zidaten bertan izandako pertsona guztiak. Arrazoi horrexegatik joan nintzen. Nik, nire iritzia izateko. Egunez, beste edozein hiri bezelakoxea da baina gauez guztia aldatzen da. Beti ere, zauden auzoaren baitan. Ni nengoen hartan, ilundu ondoren, putak, droga saltzaileak, borrokaren bat edo beste eta sirena soinua. Hala ere ni gustora egon nintzen.

Goizean, Quitorantz zuzendu nuen gurpila. Gustora nindoan, ritmo onean. Polizia kontrola topatu nuen arte. Paperak eskatu eta Ekuadorreko ” permiso de circulacion”-a falta zitzaidala. Nik, mugan ez zidatela horrelakorik eskatu. Are gehiago, pasa nituen herrialde guztietan, aldi baterako importazioa egin zidatela eta hori nahikoa izan zela. Baita Ekuadorren naramatzan lehen 500 km-tan ere. Gainera, behar banuen, mugan esan behar zidatela erantzun nion. Berak, ez jakiteak, ez dakarrela erruaren arintzea eta motoa konfiskatuko zidatela. Gezurretan ari zela banekienez, aurrera, konfiskatzeko baina legea erakutsitakoan. Bide bazterrean zegoen sargentuarengana joan zen hitz egitera eta halako batean, atxilotzeko oihukatu zuen txuskeroak. Ondoren sargentua bera etorri zitzaidan atxilotuko zidatela esanez. Nik berriz ere legea erakusteko eskatu nion, egia bazen esaten zutena ez nuela arazorik. Azkenean etsia hartu eta alde egiten utzi zidaten. Alegia, dirua nahi zuten. Berriz ere.

Quito mendialdean dago eta Guayaquil kostan. Orain Andeetan euri sasoia da. Hau da, hiriburura iristeko busti beharra dagoela. Niri horrela tokatu zitzaidan behintzat. Bost ordu euripean eta kamioi tartean. A zer infernua! Quitoko ostatura iritsi nintzanean, beldurra ematen nuen. Aurpegia beltz-beltza nuen.

   Dutxatu aurretik eta ondoren 

Quiton bi egun pasa eta hegoaldera. Baina mendietatik. Kolonbiara zuzenean joanez gero, Ekuadorreko bazter ederreneak galduko nituela abisatu zidan bertako motozale batek. Arrazoia zuen! Hiru eguneko buelta egin nuen mendi eta amazonian barrena. Gainera, zer txikia den mundua, Potosin ezagututako argentinarrak berriz topatu nituen Baños izeneko herrian. Baita Citroen “Dos Caballos” batean bidaiatzen ari den bikote espainiarra ere. Sigrid eta Jose.

Kolonbia:

Hasera batean ez nuen herrialde hontan sartzeko batere asmorik. Segurtasun kontuengatik. Baina bidean topatutako hainbat jendek joateko eta joateko gomendatu zidaten. Arroazoi zuten! Harrigarria da! Paisaia, baina batez ere jendea. Oso atsegina eta lagunkoia. Adibidez, bide gurutze batean mapari begira banago, berandu baino lehen norbait dut aldamenean laguntzeko prest. Harrigarria!

Bidean zoazela, ia 20 kilometroro soldadu edo polizia kontrolak daude, bideetako segurtasuna mantentzeko. Bertakoekin ez dakit gurekin ( turistak) bezain lagunkoiak izango diren.Horrela bada, munduko armada hoberena da. Ez dut uste ordea!

Nonbaitera bidaiatzekotan bazaudete, izan kontuan Kolonbia. Bertakoen arabera, arrisku bakarra, geratzea da.

Orain Cartagena de Indiasen nago belaontziaren zain, Panamara pasatzeko. Dena behar bezala ateraz gero, bihar, ostirala, abiatuko gara. Guztira bost moto goaz: Bi alemaniar, Portugaldar bat, Canadako bikotea eta ni.

Ayooo!

A zer pereza! Blogaren kontu honekin lan gehiegi hartu nuela pentsatzen hasia naiz. Baina ”Fans”-ei, eskatzen dutena eman behar omen zaie. 

Txile Iparraldean ibili ondoren, Boliviara sartu nintzen. Gaua Txileko mugan pasatzeko asmoa nuen, baina aduanako langileek, Boliviara lehen baino lehen pasatzeko esan zidaten. Arrazoia? Kamioi gidariak muga moztekotan zeudela. Kaso egin eta Pisigako (Bolivia) mugara. Migrazioko kontuak egin eta aduanan nengoela, kamioi gidariak muga mozten hasi ziren. Baina nik motoa oraindik beste aldean nuen. Aduanako emakumeak, polizia bati deitu zion motoa pasatzerakoan arazorik izan ez nezan.

Beraz muga pasa eta lotarako tokia bilatzera. Hogei bolivianotan aurkitu nuen itxuraz txukun xamarra ematen zuen hotel bat. Txukuna bai, baina urik gabe. Gero jakin nuen horrelako ostatu asko dagoela, batez ere altiplanoan.

Hurrengo egunean goiz jaiki eta Bolivia ezagutzera. Aurreneko ezberdintasun nagusia, janzkera da. Bereziki emakumeena: soinekoa ( pollera), txapela eta gainekoa. Oso koloretsua dena. Paisaia ez bezala.  

Aurreneko gaua Oruron pasa ondoren, Potosira joan nintzen. Garai batean hegoamerikako hirirk aberatsena izan zen. Cerro Platatik ateratzen zuten zilarrari esker. Bertan zortzi argentinar ero topatu nituen. Batzuk 1973ko Dodge batean eta besteak 1978ko Volkswagen Transporterrean Mexikora zihoazen:

www.lavidaenkombi.com.ar

  Beraiekin egun pare bat pasatakoan, Bolivia ezagutzeari ekin nion. Hau da, Potosi, Sucre ( hiriburu politikoa), Vallegrande ( Che Guevara hil zuten herria), Santa Cruz, Cochabamba, La Paz eta Copacabana ( Titikaka lakua). Hauek izan ziren eskalak.

Sucretik Vallegrandera 14 ordu pasa nituen moto gainean. Tortura hutsa. Lehenengo 60 kilometroeen ondoren, gainontzekoa lurrezko bidea zen. Hiru aldiz erori zitzaidan motoa, irrist eginda, bi ibai pasa behar izan nituen. Dexenteak gainera, ura belaunetaraino ailegatzen zen. Azkenean gaueko bederatzitan iritsi nintzen behelainotan barrena.                                                  

Santa Cruz beste mundu bat da. Bolivian dago, baina aldi berean ez dago. Orokorrean herrialde osoa pobrezian bizi da. Adibidez, bidean zoazela, edozein bazterretan, ezer ez dagoen tokian, umeak eskean egoten dira, hotzak akabatzen. Santa Cruzen aldiz, azken modeloko kotxe estatu batuarrak, Dior eguzkitakoak, D&G nikiak aurki ditzazkezu. Hori bai, guztia ile orien soinean. Altiplanoko indigenak lanean dauden bitartean. Beste gauza bereizgarria, gasolindegi bateko langileak dira. Guztiak emakumeak,  gaueko soineko estu eta ttikiarekin eta takoi dun zapatekin jantziak. Noski ez zuten bezero faltarik. Jeje!

Santa Cruzetik Cochabambara nindoala, arazoak izan nituen gasolina botatzeko. Antza, kokaina prozesatu ahal izateko gasolina behar omen da eta eskasia dago. Gasolinarena. Hori esan zidaten behintzat nire motoaren inguruan zeuden dozenaka moto taxistek. Depositoa betetzen duten bitartean, soldadu batek auto edo motoaren matrikula zenbakia apuntazten du. Nire kasuan, bada ez badako bidoia bete nahi izan nuenean, soldaduak langileari ez zion utzi.

Cochabamban, lotarako leku bila ari nintzela suhiltzaile kuartel baten ondoan geratu nintzen gida liburua begiratzeko. Halako batean suhiltzaile bat gerturatu zitzaidan ea laguntza behar  nuen. Lotarako leku bila nenbilela esan nionean berak itxaroteko eskatu zidan. Kuartel barrenera sartu eta atera zenean gaua bertan pasatzeko aukera nuela esan zidan. Jende atsegina!  Afaria ere bere kontura izan zen. Un abrazo Ismael!

La Pazen gaua pasa eta Copacabanara. Ez da harritzekoa futbol selekzioek bertan jokatu nahi ez izatea. Nahikoa da aldapa txiki bat igotzea arnas estuka hasteko. Gainera zoko batean dagoenez ez dago batere haizerik.

Titikaka lakuak muga lanak egiten ditu Bolivia eta Peru artean. Beraz Perura gerturatzen ari nintzenez, Yurimaren etorrera ere gertu nuen. Copacabana, egun batzuk igarotzeko lekua da, bere hondartzatxoarekin baina gaua bat pasa ondoren zuzenean Punora ( Peru) jo nuen. Yurimari itxaroteko.

Boliviako mugan, ordura arteko lehen “mordida” eskaera izan nuen. Motoa erregistratu ondoren, poliziak hamar boliviano eskatu zizkidan, herrialdea uzten ari nintzelako. Nik hori egia ote zen galdetu nion eta berak baietz. Orduan legea erakusteko eskatu nion. Lege hori esistitzen bazen, ordainduko niola. Orduan bost bolivianora jaitsi zuen zerga. Nik berriz ere legea erakusteko eskatu nion. Azkenean aspertuta, ordaindu nahi banuen ordaintzeko eskatu zidan eta ez banuen nahi alde egiteko. Noski, alde egin nuen. Peruko mugan, ez sinistekoa gertatu zitzaidan. Galesen nirekin batera egon zen Legazpiko mutil bat topatu nuen. Gorka. Bera ere Hegoamerikan dabil bidaiatzen. Ekuadorren hasi eta Patagonian bukatzeko asmoa du.

Bi egunez itxaron ondoren, azkenean nirekin nuen Yurima. Hiru egun pasa genituen Punon eta handik Cuscora joan ginen. Machu Pichu ezagutzeko.

Cuscotik autobus bat hartu genuen Machu Pichuren azpian dagoen Aguas Calientes herrira joateko. Ibilbide erdian lubizi batek ez zigun jarraitzen utzi. Iluntzen hasi zuen, eguardiko hamabietatik ginen bertan, baina bertakoek ez zuten inora mugitzeko asmorik. Ez sinestekoa! Euria geratu gabe ari zuen, tarteka harriak erortzen ziren menditik, haur txikiak zeuden eta hala ere gaua bertan pasa nahi zuten. Azkenean herri batera joan ginen, dexente eztabaidatuta. Hurrengo egunean, lubiziaren itxura kontutan hartuta, trenez joatea erabaki genuen. Garestiago, baina baita seguruago ere.

Machu Pichu ikusu beharreko lekua da, nahiz oso garestia izan. Harrigarria. Are gehiago Wayna Pichutik ikusita. Bertara, eguneko, laurehun pertsona bakarrik igo daitezke. Eta gu biok aurrenak izan ginen. Fenomenos!!

Cuscotik Limara bidean, Nascan geratu ginen bertako marrak ikusteko. Horretarako hegazkina hartu behar da. Oso esperientzia polita eta nire kasuan hegazkin haundi batean baino seguruago sentitu nintzen. Pena argazki kameraren bateria bukatu zitzaidala. Yurimak ditu marra hauen argazkiak.

Pasa den astean Yurima agurtuta, berriz ere bakarrik nabil toki berriak ezagutzen. Momentu honetan Huarazen nago. Benetan leku aproposa mendian ibiltzeko. Mundu guztiko jende asko etortzen da bertara, Himalayako espedizioen “pretenporada” modukoak egitera.

Gero arte!

 Kantak dioen bezela.

Ziber batean nago ( ordua bost boliviano) eta ahalik eta motzen sahiatuko naiz azaltzen azken hiru aste hauetako ibilbidea.

Txiletik irten eta El Bolsonera jo nuen. Argentinako hippyen hiriburua. Aurreko hiru egunetan, bide bazterrean egin nuen lo eta ohe baten beharrean nengoen. Baita dutxa ere. El Pueblito izeneko albergea aukeratu nuen. Gomendagarria.

Bi egunez deskantsatu eta Barilochera. Arrankeko arazoa izan nuenean ezagututako familiako hilobaren etxera. Lau egun pasa nituen bere eta beste Lucasen etxean, azken honen dendaren goiko entreplantan.

 Motoan denbora asko pasatakoan, deskantsatzeko gogoa izaten dut. Baina bi egunez geldirik banago motoa hartu behar izaten dut. Lucas parea agurtu eta Txilera. Dagoeneko ezaguna naiz mugetako ordenadoreentzat. Izena sartu eta datu guztiak azaltzen zaizkie aduaneroei: ” Ah! Vos sos conocido en las fronteras! “

Buenos Airesen nengoen bitartean, Txileko neska bat ezagutu nuen, Teresa Miller. Bere Txileko helbidea eman zidan, edozer beharrez gero. Muga pasa ondoren zuzenean Osorno eta Valdiviatik barrena bere herrira jo nuen. Niebla. Bere anaiak ireki zidan atea eta guztiaazaldu ondoren ea etxeko atzekaldean denda jarri nezakeen galdetu nion. Orduantxe bere aita azaldu eta ezer baino lehen zerbait edan behar nuela.  Zerbezarekin hasi eta sagardoarekin bukatu. Etxeko sagardoa. Berak egiten du. Mila bat litro urtean. Beraiek ” chicha” deitzen diote. Botila bakoitzari lau mahats-pasa eta kutxarakada bat azukre botzen dio. Oso ona. Konturatzerako bost litro edan genituen. Hurrengo egunean zazpitan jaiki behar zuela eta oheratzeko ordua zela iritzi zion. Ordu bietan. Fenomeno! Chuuuucha! Vaya tre guevone!

Azkenean, beraien etxeko gela batean lo egin nuen eta hurrengo egunean gosaldu ondoren agurra.

Kostaldeko bidea aukeratu nuen Santiago aldera joateko. Zoragarria! Are gehiago Surf-a gustazten zaionarentzat. Bidean atzerritar itxura zuten jendearekin gurutzatu nintzen. Guztiak tablak auto gainean zituztela. Baina auto batekin zerbait arraroa gertatu zen: gidariari euskaldun itxura hartu nion. Metro batzuk aurrera egindakoan atzera begiratu eta gidaria ere niri begira zegoen. Bere horretan geratu zen kontua.

Lasai ederrean nindoan, paisaiari begira eta halako batean, zart! Transmisioko korrea hautsi zen. Putakeria galanta! Ezer egin ezin nuenez, auto bat gelditu eta ea hurrengo herrian grua bat eskatu zezaketen eskatu nien. Bi ordu t´erdi pasa nituen zai. Gehiago pasako nituen bi mutik geratu ez baziren. Duela bi ordu pasa zirela hegoalderuntz eta bueltakoan toki berean nengoenez, gorago zegoen herrira emango zidatela. Grua eskatua nuela eta lasai egoteko esan nien nik. Elkarri begiratu eta barrezka hasi ziren. Gruarengatik balitz, urteberria han pasako nuela. Beraz pick-up-era igo motoa eta egurra. Denbora gehiago pasatzen du kamioneta gainean, errepidean baino.

Hualañe izeneko herri batera ailegatu ginen. Santiagotik 300 kilometrora. Bertan, kamioilari bati pagatu eta goruntz. Gidaria ez zen sekulam bere eskualdetik aterea eta behin autopistan geundela, irteera guztitan ea hura zen irteera galdetzen zidan. Hirugarrenetik aurrera, lasai egoteko, nik esango niola non atera behar zuen. Harrigarria! Internetetik hartutako erreferentzien arabera gidatu behar izan nion Huasoari ( Kaikua Txilen ). Santiagon Harley tailer bat bilatua nuen, bertara joan aurretik. Olio aldaketa egiteko. Gaueko hamaikat´erdietan iritsi ginen bertara. Alvaro, tailerreko nagusia, zain eduki genuen ordura arte. Tipo jatorra. Hori gutxi balitz bere etxera eraman ninduen gaua pasatzera. Hurrengo goizean beste korrea bat bilatu eta jarri genuen.

Gabon-gau bezpera zenez, bere andreak beraiekin pasatzeko gonbita egin zidan. Ezin esan ezetz. Afaria beraien etxean eta bazkaria, amonarenean.

Nik ere izan nuen oparia. Aurtengoan, Abuelo Pascualitoren eskutik.

Moto dendan izan nintzen bitartean jende mordoa ezagutu nuen. Horietako bat Guillermo Andonegi. Hamabi urterekin hara joana. Bere Harley beltzean ikurrriña darama.

Santiagon lau egun pasa ondoren, martxa. Joan aurretik La Casa de la Monedan argazkia atera nuen. Oraindik bistan daude estatu golpeko aztarna batzuk. Argazkia atera ahal izateko espaloira igo nuen motoa. Jakin izan banu … . Hiru carabinero etorri zitzaizkidan. A ze akojonua! Guardia Zibila adina beldurtzen dute. Bertakoak, argi ibili behar dela esaten dute. Ez dutela ezer barkatzen. Multa jarri nahi izan zidaten baina azkenean konbentzitu nituen horrelakorik ez egiteko. Beraien azken hitzak hauek izan ziren: ¡ No te queremos volver a ver nunca más ! Nik ere hori espero dut.

Santiagotik, Valparaisora. Oso hiri bitxia!

Urte zaharra Argentina pasatzeko gogoa nuen eta hara jo nuen. Mendozara. Harrigarria da Txile eta Argentina lotzen dituen bide nagusia. Paso de los Libertadores. Hogitabost herradura ditu portuak oso tarte txikian. Zorragarria!

Mugan, aurtengo Paris Dakarrean parte hartu behar duen kotxe bat topatu nuen. Duda izan nuen ni ere joango ote nintzan.

Azkenean, urte zaharra Argentina iparraldean dagoen Tilcara herri txikian pasa nuen. Bidean ezagututako hamar argentinarrekin. Festa ona!

Ondorengo argazkiak,  orain dela hiru egun arte ateratakoak dira. Azkenekoa Atacama desertuan. Esan San Pedro de Atacaman nengoela, Donostian jaio, argentinar naziotasuna duen eta munduan bizi den euskaldun bat ezagutu nuela. Bi urte zituela bere gurasoek alde egin behar izan zuten. Berriketan ari ginela, Txileko kostaldean gertatu zitzaidana kontatu nion. Nola euskaldun itxurako surflari bat ikusi nuen. Kotxearengatik galdetu zidan eta nik Mitsubishi berde bat zela esandakoan, beraiek zirela. Gidaria Donostikoa eta kopilotoa bera. Enzo. Kasualitatea.

Oharra: Ez du balio blogean sartu eta ezer ere ez idaztea. Edozer dela ere zerbait jarri. Izugarri eskertzen da.

Ushuaian izan nintzen asteburuan, bertako lehen motozaleen bilera ospatu zen. Kasualitatea. Bertan; Irlandako neska bat, Elisha; Dinamarkako mutil bat, Jens eta ni topatu ginen. Elisha Kolonbiatik ailegatu zen 125 cc-ko Honda txiki batean. Lau hilabete pasa ditu. Antolatzaileentzat izugarrizko gertakizuna izan zen hiru europear beraien bileran izatea eta larunbat gaueko afarian, banaka taulara igo eta oroigarri bat eman ziguten. Egia esan, nik hurrengo egunean jaso nuen. Zergaitik? Ba, deitu zidatenean komunean nintzelako.

Iparralderako bidea elkarrekin egin genuen: Elisha, Jens, Pedro (galiziarra), Carlos eta Hugo. Argentinarrak hauek. San Sebastian izeneko mugan agurtu ginen. Pedro eta biok Txilerako norabidea hartu genuen eta beraiek Calafatera jo zuten zuzenean.

Txilen, Porvenir izeneko herri txiki batean pasa genuen gaua, hurrengo eguean hartu behar genuen ferriaren zai. Eguardiko 12tan irten eta Punta Arenasera, guztira 2 ordu t´erdi Magallanes estugunetik. Bare bare zegoen eta hori oso arraroa omen da marinelen esanetan. Lehorreratu, gaua pasa eta Puerto Natalerantz. Ikusgarria bidea. Herrira sartu aurretik, sarrerako gasolindegian geratu ginen hurrengo egunerako motoak prest edukitzeko. Guk ezer esan aurretik, bertako mutilak barrezka, ea kea ikusten genuen eta guk baietz. Alegia, herriko bost izarreko hotela erretzen ari zela eta bera barrezka. Fenomenua.  Kanpinerako bidean ikusi genituen suhiltzaileak lanean. Antza, soldeatzen ari zirela zapaiak su hartu zuen. Baten batek puska batean ez du lan haundirik izango.

  Bideko paisaiak.                           Urrrutian Torres del Paine.                        Hotela sutan.

Lo egin genuen kanpinean, beste zortzi motozale topatu genituen, Ushuaiara bidean denak. Ingeles bat, bi alemaniar, Hego Afrikako bikotea eta azkenik hiru australiar. Guztiak beren bidetik hasia zuten bidaia baina bidean topatu zuten elkar. Adibidez, Axel, alemaniarretako bat, duela bi urte t´erdi atera zen etxetik: Alemania, ekialdeko herrialdeak, Turkia, Kazahstan, Pakistan, Nepal, Thailandia, Indonesia, Australia, Zelanda Berria, Chile eta azkenik Argentina. Gutxi gora behera. Tipo bikaina.

Behintzat, hurrengo egunean presarik gabe Torres del Paine parke naturalera, 100km. Beste toki zoragarri bat. Pentsatzen ari naiz azkenean gastatu egingo zaizkidala, toki politak. Parke hontan, W izeneko lau eguneko mendi ibilbidea egin daiteke. Pedrok egiteko gogoa zuela eta ea animatzen nintzen. Azken momentura arte ez nuen erabakirik hartu, baina azkenean bidairi jarraitzea aukeratu nuen. Beraz, bakoitzak bere bidea , aurrerago elkar ikusteko intentzioarekin.

                  Parke naturaleko bideak.                                                                Torres del Paine.

Agurtu eta egurra. Gaurko helmuga, El Calafate herria eta bertan dagoen Perito Moreno glaziarra. Txiletik atera aurretik, gasolina bota behar izan nuen, hurrengo 220 km-tan gasolindegirik ez bait zegoen. Gasolindegi bitxia eta garestia. Noski hemen ez dago Alcampoko aukera. Konpetentzia 220km-ra.

Mugak pasa eta berehala hainbesteko errespetua ematen duen Ruta 40 hartu behar nuen. Zergatik mugak pluralean, ba  nik ezagututakoak behintzat, gutxienez 5 kilometrok banatzen dituztelako. Ez dakit tarte horretan ezer gertatuz gero, nork lagunduko nindukeen. Gendarme argentinarrek edo Carabinero txiletarrek.

 Bi egun lehenago topatutako motozale gehienek nire motoarekin errepide hontan ez sartzeko  gomendatu zidaten. Ezin izango nuela haize eta harriekin. Nahikoa zuten hori esatea, bertatik joateko. Buruak baietz, gerriek ezetz.

                                                            Hemen garbi ikusten da, galipotaren bukaera eta sufrimenduaren hasiera.

Egia esateko, errespetuz hartzeko bidea da. Dozenaka kilometro egiten dira ez etxe ez auto ez eta ezer ere ikusi gabe. Zortez, eguraldi bikaina izan nuen, haizerik gabe. Hala ere bataz besteko abiadura 40km/h-an mantentzea kosta egiten da. Batxe eta harri kozkorren erruz.

Halako batean iritxi nintzen El Calafatera eta El Ovejero izeneko kanpinean 2 egun pasa nituen. Bertan, munduari, auto stopean, bira ematen ari den Bartzelonako bikotea eta Bilboko bi personaje ezagutu nituen. Baita kanpineko arduradun den Jose ere. Beste fenomeno bat, lau urte daramatza bertan lanean eta bezeroen artean lo egiten du, bere dendan. Pena ez genuela elkarrekin argazkirik atera.

Bartzelonako bikotearen ( Aina eta Nico ) bloga hau da: enredadosalmundo.blogspot.com.

Calafate herriak ez du ezer ikusteko beraz egiteko bakarra glaziarrera joatea da. Herrian dago baina 80 km-ra. Zoragarria da. Gu gainera, goizeko zazpietan bertan ginen eta egunsentiarekin batera kolorez nola aldatzen den ikusi ahal izan genuen eta batere turistarik gabe inguruan.  Ordu hartan, han egoteko arrazoia, 07:30-tik aurrera sarrera kobratzen dutelako da. Ni motoz joan nintzen eta Aina eta Nico parkeko guardak jaso zituen herrian, dedo egiten ari zirela.

                                 Gehien harritu ninduena ateratzen duen zarata da.

El Chaltén:

Ez nuen bertara joateko asmorik. Josek (kanpineko arduraduna) ordea, joateko gomendatu zidan. Bertan beste bi egun pasa nituen, udal kanpinean. Ez da ordaindu behar eta baldintza bakarra, gehienez 7 egun pasatzea da. Toki bikaina da hau mendian ibiltzeko edo eskalatzeko. Bai Cerro Torren edo Fitz Royen. Gainera, kanpin ondoan dagoen guardaren etxean ostiralero, eskaladako bideoak ematen dituzte. Aurreko astekoa Pou anaiena izan omen zen. Aurelio eta Juanen esanetan. Palenziarra lehena madrildarra bestea. Hauek ere udal kanpinean zeuden, deskantsatzen. Buenos Airesen hasi, Ushuaira jaitsi eta Peruraino doaz bizikletan.

                      Cerro Torre eta Fitz Roy.                                    Bizikleteroak.

Eta berriz ere iparraldera Ruta 40- tatik. 360 kilometro gasolindegirik gabe eta horietatik 300 lurrezko bidean. Nire depositoak 250 km egiten ditu gutxi gora behera, bada ez bada ere dudan bidoiak beste 100. Baina, hala ere bi litroko Coca-Cola botila bat bete nuen. Hala, Bajo Caracolesera iritsi nintzen, arratsaldeko 20:30tan, hurrengo gasolindegia. Gasolinarik ez. Kamioia etorri zain zeudela eta beste bi egun pasako zituela. Eskerrak bidean lau espainiar topatu nituen, eguardi partean. Hauek gasolindegiko ostatuan pasa zuten gaua eta batek giltza berarekin zeraman. Gainera esan zidaten, Bajo Caracolesen ez zegoela gasolinarik baina, jabeak depositoko behe aldetik atera zezakeela eta giltzarekin negoziatzeko. Esan eta egin. Giltzarengatik bestela bi egunez zai egon behar.

Espainiarrak flipatuta geratu ziren nire motoa bide haietan ikusi zutenean. Argazki mordoa atera zuten. Akaso rebistaren batean azalduko naiz. Motociclismo izeneko rebistak antolatutako bidai batean parte hartzen ari ziren: motoek munduari buelta emango diote, baina pertsonak aldatuz.

                   Ruta 40

Ruta 40 gogorra dela eta egia da. Bestela galdetu motoari. Perito Moreno herrira iristeko 40 kilometro falta zizkidala, trasmisioko korrea atera zitzaidan. Ez dakit zein izan zen arrazoia, akaso harriren bat. Gurpila atera, bere tokian jarri korrea eta aurrera. Berriz atera zen baina. Platoko paretetako bat askatu eta alde horretatik ateratzen zen. Ezer ezin nuenez egin, auto bat pasa arte itxaron behar izan nuen, herrira iristeko. Eta hor azaldu zen Hugo Burgos. Bere Pick-up-era igo motoa eta aurrera.

Perito Moreno herrian konpondu eta arratsalde erdirako, Txilen nengoen berriz. Chile Chico izeneko herrian. Hemen ere, hurrengo eguneko ferriaren zai egon behar izan nuen Lago Gral. Carrera zeharkatzeko. Bertan Oñatiko eta Madrideko bi mutilekin topatu nintzen.

Oraingoan Txilen hiru egun pasa nituen, Futaleufu herritik berriz Argentinara pasa nintzan arte. Tarte honek egitan harritu ninduen. A zer paisaiak! Esan ez ba zidaten , Suizan nengoela sinestuko nukeen. Bidean, Mallorkako familia bat ( bakoitza bere motoan ), oinez zebilen mutil txekiar bat eta bizikletan zebilen ingeles bat topatu nituen. Azken honekin, gaua pasa nuen   

A ze txapa! Gero arte!