Kantak dioen bezela.

Ziber batean nago ( ordua bost boliviano) eta ahalik eta motzen sahiatuko naiz azaltzen azken hiru aste hauetako ibilbidea.

Txiletik irten eta El Bolsonera jo nuen. Argentinako hippyen hiriburua. Aurreko hiru egunetan, bide bazterrean egin nuen lo eta ohe baten beharrean nengoen. Baita dutxa ere. El Pueblito izeneko albergea aukeratu nuen. Gomendagarria.

Bi egunez deskantsatu eta Barilochera. Arrankeko arazoa izan nuenean ezagututako familiako hilobaren etxera. Lau egun pasa nituen bere eta beste Lucasen etxean, azken honen dendaren goiko entreplantan.

 Motoan denbora asko pasatakoan, deskantsatzeko gogoa izaten dut. Baina bi egunez geldirik banago motoa hartu behar izaten dut. Lucas parea agurtu eta Txilera. Dagoeneko ezaguna naiz mugetako ordenadoreentzat. Izena sartu eta datu guztiak azaltzen zaizkie aduaneroei: ” Ah! Vos sos conocido en las fronteras! ”

Buenos Airesen nengoen bitartean, Txileko neska bat ezagutu nuen, Teresa Miller. Bere Txileko helbidea eman zidan, edozer beharrez gero. Muga pasa ondoren zuzenean Osorno eta Valdiviatik barrena bere herrira jo nuen. Niebla. Bere anaiak ireki zidan atea eta guztiaazaldu ondoren ea etxeko atzekaldean denda jarri nezakeen galdetu nion. Orduantxe bere aita azaldu eta ezer baino lehen zerbait edan behar nuela.  Zerbezarekin hasi eta sagardoarekin bukatu. Etxeko sagardoa. Berak egiten du. Mila bat litro urtean. Beraiek ” chicha” deitzen diote. Botila bakoitzari lau mahats-pasa eta kutxarakada bat azukre botzen dio. Oso ona. Konturatzerako bost litro edan genituen. Hurrengo egunean zazpitan jaiki behar zuela eta oheratzeko ordua zela iritzi zion. Ordu bietan. Fenomeno! Chuuuucha! Vaya tre guevone!

Azkenean, beraien etxeko gela batean lo egin nuen eta hurrengo egunean gosaldu ondoren agurra.

Kostaldeko bidea aukeratu nuen Santiago aldera joateko. Zoragarria! Are gehiago Surf-a gustazten zaionarentzat. Bidean atzerritar itxura zuten jendearekin gurutzatu nintzen. Guztiak tablak auto gainean zituztela. Baina auto batekin zerbait arraroa gertatu zen: gidariari euskaldun itxura hartu nion. Metro batzuk aurrera egindakoan atzera begiratu eta gidaria ere niri begira zegoen. Bere horretan geratu zen kontua.

Lasai ederrean nindoan, paisaiari begira eta halako batean, zart! Transmisioko korrea hautsi zen. Putakeria galanta! Ezer egin ezin nuenez, auto bat gelditu eta ea hurrengo herrian grua bat eskatu zezaketen eskatu nien. Bi ordu t´erdi pasa nituen zai. Gehiago pasako nituen bi mutik geratu ez baziren. Duela bi ordu pasa zirela hegoalderuntz eta bueltakoan toki berean nengoenez, gorago zegoen herrira emango zidatela. Grua eskatua nuela eta lasai egoteko esan nien nik. Elkarri begiratu eta barrezka hasi ziren. Gruarengatik balitz, urteberria han pasako nuela. Beraz pick-up-era igo motoa eta egurra. Denbora gehiago pasatzen du kamioneta gainean, errepidean baino.

Hualañe izeneko herri batera ailegatu ginen. Santiagotik 300 kilometrora. Bertan, kamioilari bati pagatu eta goruntz. Gidaria ez zen sekulam bere eskualdetik aterea eta behin autopistan geundela, irteera guztitan ea hura zen irteera galdetzen zidan. Hirugarrenetik aurrera, lasai egoteko, nik esango niola non atera behar zuen. Harrigarria! Internetetik hartutako erreferentzien arabera gidatu behar izan nion Huasoari ( Kaikua Txilen ). Santiagon Harley tailer bat bilatua nuen, bertara joan aurretik. Olio aldaketa egiteko. Gaueko hamaikat´erdietan iritsi ginen bertara. Alvaro, tailerreko nagusia, zain eduki genuen ordura arte. Tipo jatorra. Hori gutxi balitz bere etxera eraman ninduen gaua pasatzera. Hurrengo goizean beste korrea bat bilatu eta jarri genuen.

Gabon-gau bezpera zenez, bere andreak beraiekin pasatzeko gonbita egin zidan. Ezin esan ezetz. Afaria beraien etxean eta bazkaria, amonarenean.

Nik ere izan nuen oparia. Aurtengoan, Abuelo Pascualitoren eskutik.

Moto dendan izan nintzen bitartean jende mordoa ezagutu nuen. Horietako bat Guillermo Andonegi. Hamabi urterekin hara joana. Bere Harley beltzean ikurrriña darama.

Santiagon lau egun pasa ondoren, martxa. Joan aurretik La Casa de la Monedan argazkia atera nuen. Oraindik bistan daude estatu golpeko aztarna batzuk. Argazkia atera ahal izateko espaloira igo nuen motoa. Jakin izan banu … . Hiru carabinero etorri zitzaizkidan. A ze akojonua! Guardia Zibila adina beldurtzen dute. Bertakoak, argi ibili behar dela esaten dute. Ez dutela ezer barkatzen. Multa jarri nahi izan zidaten baina azkenean konbentzitu nituen horrelakorik ez egiteko. Beraien azken hitzak hauek izan ziren: ¡ No te queremos volver a ver nunca más ! Nik ere hori espero dut.

Santiagotik, Valparaisora. Oso hiri bitxia!

Urte zaharra Argentina pasatzeko gogoa nuen eta hara jo nuen. Mendozara. Harrigarria da Txile eta Argentina lotzen dituen bide nagusia. Paso de los Libertadores. Hogitabost herradura ditu portuak oso tarte txikian. Zorragarria!

Mugan, aurtengo Paris Dakarrean parte hartu behar duen kotxe bat topatu nuen. Duda izan nuen ni ere joango ote nintzan.

Azkenean, urte zaharra Argentina iparraldean dagoen Tilcara herri txikian pasa nuen. Bidean ezagututako hamar argentinarrekin. Festa ona!

Ondorengo argazkiak,  orain dela hiru egun arte ateratakoak dira. Azkenekoa Atacama desertuan. Esan San Pedro de Atacaman nengoela, Donostian jaio, argentinar naziotasuna duen eta munduan bizi den euskaldun bat ezagutu nuela. Bi urte zituela bere gurasoek alde egin behar izan zuten. Berriketan ari ginela, Txileko kostaldean gertatu zitzaidana kontatu nion. Nola euskaldun itxurako surflari bat ikusi nuen. Kotxearengatik galdetu zidan eta nik Mitsubishi berde bat zela esandakoan, beraiek zirela. Gidaria Donostikoa eta kopilotoa bera. Enzo. Kasualitatea.

Oharra: Ez du balio blogean sartu eta ezer ere ez idaztea. Edozer dela ere zerbait jarri. Izugarri eskertzen da.

Ushuaian izan nintzen asteburuan, bertako lehen motozaleen bilera ospatu zen. Kasualitatea. Bertan; Irlandako neska bat, Elisha; Dinamarkako mutil bat, Jens eta ni topatu ginen. Elisha Kolonbiatik ailegatu zen 125 cc-ko Honda txiki batean. Lau hilabete pasa ditu. Antolatzaileentzat izugarrizko gertakizuna izan zen hiru europear beraien bileran izatea eta larunbat gaueko afarian, banaka taulara igo eta oroigarri bat eman ziguten. Egia esan, nik hurrengo egunean jaso nuen. Zergaitik? Ba, deitu zidatenean komunean nintzelako.

Iparralderako bidea elkarrekin egin genuen: Elisha, Jens, Pedro (galiziarra), Carlos eta Hugo. Argentinarrak hauek. San Sebastian izeneko mugan agurtu ginen. Pedro eta biok Txilerako norabidea hartu genuen eta beraiek Calafatera jo zuten zuzenean.

Txilen, Porvenir izeneko herri txiki batean pasa genuen gaua, hurrengo eguean hartu behar genuen ferriaren zai. Eguardiko 12tan irten eta Punta Arenasera, guztira 2 ordu t´erdi Magallanes estugunetik. Bare bare zegoen eta hori oso arraroa omen da marinelen esanetan. Lehorreratu, gaua pasa eta Puerto Natalerantz. Ikusgarria bidea. Herrira sartu aurretik, sarrerako gasolindegian geratu ginen hurrengo egunerako motoak prest edukitzeko. Guk ezer esan aurretik, bertako mutilak barrezka, ea kea ikusten genuen eta guk baietz. Alegia, herriko bost izarreko hotela erretzen ari zela eta bera barrezka. Fenomenua.  Kanpinerako bidean ikusi genituen suhiltzaileak lanean. Antza, soldeatzen ari zirela zapaiak su hartu zuen. Baten batek puska batean ez du lan haundirik izango.

  Bideko paisaiak.                           Urrrutian Torres del Paine.                        Hotela sutan.

Lo egin genuen kanpinean, beste zortzi motozale topatu genituen, Ushuaiara bidean denak. Ingeles bat, bi alemaniar, Hego Afrikako bikotea eta azkenik hiru australiar. Guztiak beren bidetik hasia zuten bidaia baina bidean topatu zuten elkar. Adibidez, Axel, alemaniarretako bat, duela bi urte t´erdi atera zen etxetik: Alemania, ekialdeko herrialdeak, Turkia, Kazahstan, Pakistan, Nepal, Thailandia, Indonesia, Australia, Zelanda Berria, Chile eta azkenik Argentina. Gutxi gora behera. Tipo bikaina.

Behintzat, hurrengo egunean presarik gabe Torres del Paine parke naturalera, 100km. Beste toki zoragarri bat. Pentsatzen ari naiz azkenean gastatu egingo zaizkidala, toki politak. Parke hontan, W izeneko lau eguneko mendi ibilbidea egin daiteke. Pedrok egiteko gogoa zuela eta ea animatzen nintzen. Azken momentura arte ez nuen erabakirik hartu, baina azkenean bidairi jarraitzea aukeratu nuen. Beraz, bakoitzak bere bidea , aurrerago elkar ikusteko intentzioarekin.

                  Parke naturaleko bideak.                                                                Torres del Paine.

Agurtu eta egurra. Gaurko helmuga, El Calafate herria eta bertan dagoen Perito Moreno glaziarra. Txiletik atera aurretik, gasolina bota behar izan nuen, hurrengo 220 km-tan gasolindegirik ez bait zegoen. Gasolindegi bitxia eta garestia. Noski hemen ez dago Alcampoko aukera. Konpetentzia 220km-ra.

Mugak pasa eta berehala hainbesteko errespetua ematen duen Ruta 40 hartu behar nuen. Zergatik mugak pluralean, ba  nik ezagututakoak behintzat, gutxienez 5 kilometrok banatzen dituztelako. Ez dakit tarte horretan ezer gertatuz gero, nork lagunduko nindukeen. Gendarme argentinarrek edo Carabinero txiletarrek.

 Bi egun lehenago topatutako motozale gehienek nire motoarekin errepide hontan ez sartzeko  gomendatu zidaten. Ezin izango nuela haize eta harriekin. Nahikoa zuten hori esatea, bertatik joateko. Buruak baietz, gerriek ezetz.

                                                            Hemen garbi ikusten da, galipotaren bukaera eta sufrimenduaren hasiera.

Egia esateko, errespetuz hartzeko bidea da. Dozenaka kilometro egiten dira ez etxe ez auto ez eta ezer ere ikusi gabe. Zortez, eguraldi bikaina izan nuen, haizerik gabe. Hala ere bataz besteko abiadura 40km/h-an mantentzea kosta egiten da. Batxe eta harri kozkorren erruz.

Halako batean iritxi nintzen El Calafatera eta El Ovejero izeneko kanpinean 2 egun pasa nituen. Bertan, munduari, auto stopean, bira ematen ari den Bartzelonako bikotea eta Bilboko bi personaje ezagutu nituen. Baita kanpineko arduradun den Jose ere. Beste fenomeno bat, lau urte daramatza bertan lanean eta bezeroen artean lo egiten du, bere dendan. Pena ez genuela elkarrekin argazkirik atera.

Bartzelonako bikotearen ( Aina eta Nico ) bloga hau da: enredadosalmundo.blogspot.com.

Calafate herriak ez du ezer ikusteko beraz egiteko bakarra glaziarrera joatea da. Herrian dago baina 80 km-ra. Zoragarria da. Gu gainera, goizeko zazpietan bertan ginen eta egunsentiarekin batera kolorez nola aldatzen den ikusi ahal izan genuen eta batere turistarik gabe inguruan.  Ordu hartan, han egoteko arrazoia, 07:30-tik aurrera sarrera kobratzen dutelako da. Ni motoz joan nintzen eta Aina eta Nico parkeko guardak jaso zituen herrian, dedo egiten ari zirela.

                                 Gehien harritu ninduena ateratzen duen zarata da.

El Chaltén:

Ez nuen bertara joateko asmorik. Josek (kanpineko arduraduna) ordea, joateko gomendatu zidan. Bertan beste bi egun pasa nituen, udal kanpinean. Ez da ordaindu behar eta baldintza bakarra, gehienez 7 egun pasatzea da. Toki bikaina da hau mendian ibiltzeko edo eskalatzeko. Bai Cerro Torren edo Fitz Royen. Gainera, kanpin ondoan dagoen guardaren etxean ostiralero, eskaladako bideoak ematen dituzte. Aurreko astekoa Pou anaiena izan omen zen. Aurelio eta Juanen esanetan. Palenziarra lehena madrildarra bestea. Hauek ere udal kanpinean zeuden, deskantsatzen. Buenos Airesen hasi, Ushuaira jaitsi eta Peruraino doaz bizikletan.

                      Cerro Torre eta Fitz Roy.                                    Bizikleteroak.

Eta berriz ere iparraldera Ruta 40- tatik. 360 kilometro gasolindegirik gabe eta horietatik 300 lurrezko bidean. Nire depositoak 250 km egiten ditu gutxi gora behera, bada ez bada ere dudan bidoiak beste 100. Baina, hala ere bi litroko Coca-Cola botila bat bete nuen. Hala, Bajo Caracolesera iritsi nintzen, arratsaldeko 20:30tan, hurrengo gasolindegia. Gasolinarik ez. Kamioia etorri zain zeudela eta beste bi egun pasako zituela. Eskerrak bidean lau espainiar topatu nituen, eguardi partean. Hauek gasolindegiko ostatuan pasa zuten gaua eta batek giltza berarekin zeraman. Gainera esan zidaten, Bajo Caracolesen ez zegoela gasolinarik baina, jabeak depositoko behe aldetik atera zezakeela eta giltzarekin negoziatzeko. Esan eta egin. Giltzarengatik bestela bi egunez zai egon behar.

Espainiarrak flipatuta geratu ziren nire motoa bide haietan ikusi zutenean. Argazki mordoa atera zuten. Akaso rebistaren batean azalduko naiz. Motociclismo izeneko rebistak antolatutako bidai batean parte hartzen ari ziren: motoek munduari buelta emango diote, baina pertsonak aldatuz.

                   Ruta 40

Ruta 40 gogorra dela eta egia da. Bestela galdetu motoari. Perito Moreno herrira iristeko 40 kilometro falta zizkidala, trasmisioko korrea atera zitzaidan. Ez dakit zein izan zen arrazoia, akaso harriren bat. Gurpila atera, bere tokian jarri korrea eta aurrera. Berriz atera zen baina. Platoko paretetako bat askatu eta alde horretatik ateratzen zen. Ezer ezin nuenez egin, auto bat pasa arte itxaron behar izan nuen, herrira iristeko. Eta hor azaldu zen Hugo Burgos. Bere Pick-up-era igo motoa eta aurrera.

Perito Moreno herrian konpondu eta arratsalde erdirako, Txilen nengoen berriz. Chile Chico izeneko herrian. Hemen ere, hurrengo eguneko ferriaren zai egon behar izan nuen Lago Gral. Carrera zeharkatzeko. Bertan Oñatiko eta Madrideko bi mutilekin topatu nintzen.

Oraingoan Txilen hiru egun pasa nituen, Futaleufu herritik berriz Argentinara pasa nintzan arte. Tarte honek egitan harritu ninduen. A zer paisaiak! Esan ez ba zidaten , Suizan nengoela sinestuko nukeen. Bidean, Mallorkako familia bat ( bakoitza bere motoan ), oinez zebilen mutil txekiar bat eta bizikletan zebilen ingeles bat topatu nituen. Azken honekin, gaua pasa nuen   

A ze txapa! Gero arte!

Baleak ikusi ondoren; bertan oso polita da, argazkietan ez dakit nola ikusiko den, Punta Tombora joan nintzen munduko pinguino koloniarik huandiena ikustera. Ezer berezirik ez. Milaka pinguino. Tarteka Guanaco ( Llamaren familiakoa ) bat edo beste ere bai.

       Punta Tomborako bidean. Pinguinoa bere zuloan eta urrutian Guanakoa lagunekin.

Punta Tombotik berriz ere Ruta 3-ra, hegoaldera joateko. Ruta 3, Bs. As.-en hasi eta Ushuaian bukatzen da. Guztira 3072 kilometro, zuzengune amaigabeak eta haizea. Beraz, gaur Caleta Oliviaraino iritsi naiz. Guztira 600 bat km jaiki nintzenetik. Nekagarria! Gainera gaur hiru bider geratu naute errepide kontroletan. Egia esan, motoa! Ez ni. Nazkatzen hasia nago!Paperei azaleko bistazoa botatzen diote eta gero betiko galderak. Kobratzen hasi behar dut! Galderako pesoa, argazkia 2 , gainean esertzea 5. Aberastuko naiz.

Caleta Olivian, kanpin nazkagarri bat topatu dut. Ez nuen aukeratzerik, gaueko 21:30-ak ziren eta hurrengo herria 90 kilometrora dago.

Gaurko plana: Bosques Petrificados ezagutzea. Dirudienez, orain dela 30000000 urte, sumendi baten errautsek lurperatu zituen zuhaitz hauek. Araucariak. Harrigarria! Harri normalak baino gehiago pisatzen dute gaur egun zuhaitz zatiek. Etzanda daude eta oraindik ikus daitezke, hazitze anilak, adar begiak eta fosilizatutako ostoren bat edo beste.

Bosques Petrificadosera ailegatzeko 50 km lurrezko pistan egin behar dira. Beste hainbeste bueltatzeko. Bidea egoera oso onean zegoen eta aiotrtu behar dut emozionatu egin nintzela.  70 km/h-an ere jarri nuen motorra. Ordainak gero etorri ziren. Bisitaren ondoren ruta 3-an nindoala, klak! Ozen bat entzun nuen. Geratu eta a zer pastela! Atzeko bi suspensioak lotzen dituzten bi torniloak hautsiak. Hurrengo herrira zeuden 80 kilometroak atzeko suspensiorik gabe egin nituen. Helmuga, Puerto San Julian.

Zortea izan nuen, herrian burdindegia zegoelako. Gainera hemen amerrikar jatorriko kotxe asko dago eta withworth neurriko tornilloak badaude. Europan baino errazago beraz. Nahiz bi behar nituen, sei erosi nituen. Bada ez bada ere. Nekatua nengoenez hurrengo egunera arte itxarotea erabaki nuen lanean asteko. Hasi naiz bada lanean. Ezin ordea alojamendu barnean dauden tornillo zatiak atera, beraz tailer batera joatea erabaki dut. Atera dituzte, baina kostata. Beste gau bat pasa bertan eta Rio Gallegosera.

Ezer berezirik ez bertan. Gaua pasa eta Provincia de Isla del Fuego Islas del Atlantico Sur y Antartidara. Txiletik barna. Hau da aduana kontuak, papeleoak.

 Egun berean lau aduana pasa behar dira. Bi argentinar eta beste bi chiletar eta gainera ferry txiki bat, Tierra del Fuego irla bait da.

Gaur Tolhuin izeneko herri txiki batera ailegatu gara. Pedro, galiziarra eta biok. Puerto San Julianen berriz elkartu ginen, Puerto Madryn ondoren. Gaueko hamarrak dira eta ez dugu lotarako lekurik topatzen. Beraz laku baten aurrean akanpatzea erabaki dugu. Zoragarria lekua! Laku ertzean sua egin, berotu eta ohera. Lekua zoragarria, baina egunsentia nazkagarria. Haizea, hotza eta euria. Goizeko zazpitan, gehiago ezin eta dena jasotzea erabaki dut. Blai eginda . Berotzeko, 6 kilometrora dagoen gasolindegira joan naiz, kafe pare bat hartu eta itxaron atertu arte. Azkenean 11:00tan abiatzea erabaki dugu. Zergatik ordea? Hotza, haizea eta euria.

Ushuaiara iritsi aurretik portu antzeko bat pasa beharra dago, Beruntz nentorrela denek esaten zidaten zoragarria zela, eta hala da. Baina bueltakoan ikusi ahal izan dut. Joanekoan gora iritsi orduko, haizeak lurrera bota zigun. Bai Pedrori baita niri ere. Guk ez genuen ezer ere. Motoek ere gutxi: Pedrorenak ispilu bat hautsia eta nireak kanbioen pedala.

Halako batean iritsi ginen Ushuaiara. Bilaka aritu naiz eta ez dut Julian Jantzi topatu. Lesakako festetan beharko. Ez Koko?

Beste leku polit bat. 

Orain Txile hegoaldean nago, Torres del Paine izeneko parke natural batean. Baina azken bi egun hauetan nahiko ordenagailu izan dut eta aurrerago emango iparralderako bidearen berri.

Ayooo!

Bazen garaia zerbait idazteko, bai! Gauza bat zela eta bestea zela ez dut ezer ere idatzi azken bi aste hauetan. Ah! Ahaztu aurretik esan beharra daukat, hemendik aurrera kontu haundiagoarekin ibili behar dudala idazterakoan. Zergatik? Ba jakin dudanarengatik, ez dakit nola, nire zaharrak blogean sartzen ikasi du. Egia da bai, denborak aldatzen ari direla.

Bidaiaren hasiera

Ostirala, hilak 14. Goizeko 1otan irten nintzen Bs. As.-tik izugarrizko trafikoaren artean. Uztailaren 9-a etorbidetik Ruta 2hartu eta zuzenean Necocheara. Ohitura zaharrak ez ahazteko edo, 40 kilometrora, lehen kontrola. Dokumentazioa eskatu, txasisaren zenbakia ikuskatu eta dena perfekto. Behin lana bukatu zutenean, aisia. Ia nola ekarri nuen motoa, zein urtetakoa zen zenbateko zilindrada zuen, zenbat harrapatzen duen eta azkenik, betiko galdera: egiazko Harley Davidson-a al da?

Halako batean abiatu nintzen kontroletik. Lasai 100 km/h. Nekatzen hasia nintzela eta gasolindegi batean gelditzeaerabaki nuen. Luzaketak egiten ari nintzela, morrosko beltzaran bat gerturatu zitzaidan. Edade puska batekoa. Haseran, gerturarzen zen heinean, ez zidan konfidantza askorik transmititu. Ondoren ikusi nuen zein jende jatorrarekin egin nuen topo. Buenos Aireseko lau senar-emazte jubilatu eta gainera motozaleak.

Betiko galderak erantzun eta ea beraiekin choripan bat jan nahi ote nuen. Bide bazterrean zegoen parrilla batera jo genuen. Choripanarekin hasi eta asadoarekin bukatu genuen. A zer siestarako gogoa gero. Bazkaltzen hari ginela, moto bilera txiki batera gonbidatu ninduten.

Pinamar-Santa Clara

Hurrengo goiza. Bederatzitan Santa Clara del Mar-era. Necocheako Mari Angelesen ahizparen etxera bisitan. Patricia. Gizona, Marcelo. Gizarte hezitzailea. Katxondo puta bat. Beraiein bazkaldu eta arratsaldean ateratzeko asmoa nuen. Azkenean gaua ere pasa nuen. Goizeko hiruretan erretiratu ginan senarra eta biok. Bere lagun hippy baten lokal berriaren inauguraziotik. Oso toki interesgarria: myspace.com/elgalponblues.

Santa Clara-Necochea

11:30tan Necochean egon behar Mari Angelesen despedidarako. Patxiren ama. Gariren bitartez ezagutu nuen neska argentinarra. Mari Angeles, Andoainera doa alabarengana et horregatik zen despedida. Nola ez asadoa. Bi egun pasa nituen Necochean eta palan ibiltzeko ere aprobetxatu nuen, euskal-etxean.

Nekocheatik- Rio Coloradora

Egun benetan lasaia. Bahia Blancara arte. Bertan, gasolindegian nafta bota eta egurra. Hogei kilometrora baina, motoa gelditu zitzaidan. A zer ondo eza. Nahiz aurretik jakin, momentu hortan konturatu naiz, ezer gertatuz gero “en pelotas” nagoela. Momentuan izerdia, urduritasuna, mala ostiya, denetik. Herreminta atera eta askatu dut. Garbitu, berriz lotu eta aurrera. 20 kilometrora, berdin. Bide bazterrean.

Nolabait, Medanos izeneko herri batera iritsi naiz. Arropa erantzi, lasaitu eta zer egin pentsatu. San Antonio izenko herrira iritsi nahi dut. Nagoen lekutik 332km-ra. biatzea erabaki dut. Egia esan, ez dakit zergatik. Kazka gogorra naizelako. Beti aurrera. Gainera, Bahia Blancatik ( ondoen dagoen hiri nagusia) urrutiratzea txorakeria galanta da. Osagaiengatik.

Arratsaldeko 16:30-ak dira. 19:30-ak Rio Coloradora iristerako. 132 km, 3 ordutan.10km-ro geldituaz. 5 minutu gelditu eta  aurrera. Herriko sarreran, udal kanpina topatu eta bertan sartu naiz. Inor ere ez akanpatuta! Han aurrean ordea, Peugeot 206 ba. Gerturatu eta argentinarretik gutxi duen mutil bat dago kotxearen inguruan. Alemaniarra dirudi. Bada ez bada ere ingelesez agurtu dut. Hamburgokoa dela, 28 urte, ikasketak bkatu beriak eta kotxea errentan hartu duela Argentina ezagutzeko. Beraz, gazteleraz hasi naiz. Gizajoak ez du hitzik, ez ulertzen ez hitzegiten ere.Justu-justu, sitio para dormir? Alemaniar ahozkerarekin.

Rio Colorado-Gral. Conesa

Gau osoa, arazoa zein izan zitekeen aztertzen egon ondoren, goizeko 08:00-tan Gral. Conesarantz noa. Primeran. Elegante. Arazorik gabe. Emozio puntua behar eta Gral. Conesara ailegatzeko 10km faltan berriz motoa kunetan gelditua. 10 minutuz itxaron eta, arrankatu eta herrira sartu naiz.Urduri xamar. Toki ezezagun batean. Gainera, ezagutzen ez dudan arazo batekin.

Aurrena ikusi dudan lokutorioan sartu eta Txopori ( lehen Cheyenneko mekanikoa zen et orain bere tailer propioa du) deitu diot zuzenean. Beharrezko agurren ondotik, zer gertatzen zitzaidan azaldu diot. Gutxi gora- beherako  deskribapena emanda, modulo de encendido-a % 99,9-an izorrztua dagoela iritzi dio. Hau berotzen delako geratzen dela motorra. Elektronikoa denez, ez duela konponbiderik eta berria lortu behar dela.

Bs. As.-ko Harley Davidson etxera deitu dut. Aldakina badutela, baina gutxienez 2 egunez itxaron beharko dudala. Pieza 240 dolar eta garraioa 20.

Itxarotea besterik ez dudanez, lotarako lekua bilatu eta egon. Hemen transporte urgente edo dena delakoa, autobusetan egiten dute. Beraz, arratsaldean terminalera joan naiz paketea noiz iritsiko den galdetzera. Bertan Roberto Dominguez ezagutu dut. Berehala barrura sartzeko eskatu dit, mate batera gonbidatu eta konpainiako sistemaren bidez nire paketearen bilaketarekin hasi da. Ezer ere ez!!

Bazkaltzeko ordua zela eta libre zegoenez herrixka eta ibai bazterra erakutsiko zizkidala.Herria, narratsa; ibai bazterra, zoragarria. Hondartza baten antzera prestatua.

Hurrengo goizeko 09:30-tan autobusa Gral.  Conesan zegoen. Baita niretzako paketerik ez. A zer erresumina! Nonbait, Robertori pena apur bat eman diot eta gaurkoan guztia, bere kontu izan da.

Gauean, lotan nagoen ostatuko jatetxean afaldu dut. Ushuaiako garraiolari batekin. Nire osaba Joxe Mari garraiolariaren bertsio argentinarra. Igual-igualak. Informazio pila eman dit. Gauden lekutik, Ushuaiara bitarte. Ruta 3-aren sekretu guztiak argitu nauzki.

Hirugarren eguna. Goizeko 09:30-ak terminalean. Pakete bat nire izenean. Puta madre!!!! Arratsaldeko 15:00- tako prest dena. Robertok bere familiaren Chakrara  (baserrira) gonbidatu dit afaltzera. Ilunabarrean beraien lurrak ezagutzera eman naute. Robetok eta bere anaiak. Zein baino zein, haundiagoak. Bakoitza eskopeta banarekin. Txekiako riflea bata, 1893-ko Winchesterra bestea. Jonh Waynek pelikuletan erabiltzen zuen horietakoa.

Egia esan, burutik erepasa zait, bazter batean tiro bat bota eta seko utziko nindutela. Jende jatorra da baina. Oinez gindoazela, Manolok ( anaiak) erbia ikusi eta puuummm! Ber hitzetan, biharko bazkaria. Afaltzeko menua, nola ez, asado. Baserriko oilaskoa, etxean egindako txorixoa eta etxeko arkumea. Guztia etxean egindako ardoarekin bustia. Ez dago gehiago eskatzerik! Zer ona ! Robertoren amak, agurtzerakoan, maputxea zen santu kristau baten irudia eman dit, berak bedeinkatutakoa. Ama ere mapuche jatorrikoa da. Beraz orian, bi  irudi kristau dauzkat motorrean. Rosarioko Amabirgina eta Santu Mapuchea. Ez dago kuidadorik orduan.

 Gral. Conesa-Puerto Madryn

Roberto gosaltzen eman ondoren, banoa. Beldurra dut, motorra berriz geldituko ote den.. Alegia,arazoa beste bat izatea. 38 gradu 200kilometro eginak, arazorik ez! Arratsaldeko 18:tan Puerto Madrynen nago. Ostatuan egokitu et kitto.

Peninsula Valdes

100 kilometro daude ostatutik. 45 peso ordaindu eta barrura. Argentinarrek 12 ordaintzen   dituzte.                                           

Orain, Txile hegoaldean nago. Peninsula Valdesen egon nintzanetik ia bi astera. Saihatuko naiz bihar edo etzi, kontakizunak eguneratzen.

Gero arte!

Eguardion denoi!

Azkenean lortu dut motoa aduanatik ateratzea! Zuetako batzuk alpertuta nabilela eta idazteko eskatu didazue. Baina, ezin duzue imaginatu nola ibili naizen azken aste hontan. Itsasontzia ostiralean ailegatu zen, beraz astelehena arte ezin nuen ezer egin. Astelehen goizean 11etako aduanan nintzen (10tan ireki, 12:30tan itxi, 14:30 ireki eta 18tan bukatzen dute). Frantziako bi familia autokarabanak atera nahiean, Suizako bikoteak motoa, ingeles batek Land Roverra eta alemaniarrak Toyota Land Cruiserra. A zer perkala! Lan pila aduaneroentzat eta hori gutxi balitz, edifizioan obretan zeudela eta tentsio jaitsierengatik ordenadoreak ez zebiltzaten behar bezala. Hori esaten zuten behintzat. Txomin, Zapo, zer esaten duzue? Sinesgarria? Behintzat, halako batean nire txanda, arratsaldeko 17:30ak, paper guztiak ondo nituela, gustua ematen zuela horrela lan egitea eta ez frantsesekin … Baina fotokopiagailua izorratuta zutela eta hurrengo egunean behar zituzten fotokopiekin bueltazteko.

Asteartea. Fotokopiak eginda  han noa. Ordu pare bat irxaron ondoren, sartu nintzen, paper guztiak seilatu eta listo!Los cojones! Asteazkenean bueltatzeko. Motoa aurreko ostiralean ailegatu zenez, oraindik ez zela expedientea ixteko nahikoa denbora pasa. Azkenean, asteazken goizean expendientearen zenbakia hartu eta Depositos Fiscales de Buenos Aires S. A. -era.

Ordu bietan ireki zuten. Paperak entragatu, beste aduanero batekin egon eta desenbalatzera. Honek, behin kaxa desmontatutakoan abisatzeko. Abisatu nuen, etorri zen, txasisaren numerazioa konprobatu eta kitto! Motoa montatzea besterik ez zitzaidan falta. Eskerrak depositoko bi langilek lagundu ninduten. Hiru ordu pasa genituen.

Depositoa                                     Desenbalatzen           

Pixka bat kostatu zitzaion arrankatzea, baina arrankatu zuenean, uff! Hori gozamena! Depositoko langile guztiak etorri ziren ikustera. Lotxatu ere egin nintzen hainbeste jenderen aurrean. Gainean jarri eta aire! Buenos Aireseko kaleetan barrena. Portugesak baino okerrago konduzitzen dute. Kontuz ibili behar izan nuen. Gaur goizean ordea, nahiz poliki ibili beste soltura batekin. Postaleko argazkia ateratzera joan naiz, Casa Rosadara. Zer kolore kutria! Hor barrenean daudenei, direnak direla ere, nik behintzat ez nieken kaso askorik egingo. Beste kolore batekoa balitz … Eztare!                                                                                                                                        CASA ROSADA edo SALMON  hemengoak  esaten duten bezala.     

Presidentearen egoitza.

Beraz, Buenos Airesen nahikoa  denbora pasa dudanez, bihar abiatuko naiz. Nekotxeara. Hemendik 600 kilometrora. Hango euskal etxean kontaktua dudala aprobetxatuz egun pare bat pasa, motoari gauza pare bat egiteko eta palan ibili. Iturriotzko jaietan izan zinetenak, seguru gogoan duzuela argentinar dantza taldea eta bereziki aurkezlea. Ba, beraien euskal etxera noa. Aurkezlea ikusten badut argazkia atera eta argitaratuko dut. Puto idolo!

Oharra: Iguazurako bidaiaren argazkiak jarriko nituela idatzi nuen. Ezin izan dut ordea. Handik etorri nintzen egun berean argazki kamera lapurtu zidaten. Lotan nagoen etxetik. Jende pila pasatzen da egunean zehar eta ni ez nintzan batean, baten batek, zast! Badakit zein den. Arratsalde hartan pertsona bakarra pasa zen eta hemendik. Duela lau egun bere etxera joan, galdetu eta ezetz eta ezetz! Hemen nozelako (atzerriyan) bestela bi osti ondo emanak hartuko zittun. Puta semia!                                             

ESLAO eta ROCIO. Beraien etxean egon naiz bi aste hotan. Horrelako jendearekin ibili leike munduan, gurpilak airean.

Pentsatu nola geratu ziren etxekoak, erabat lotsaturik. Seguruena peruanoen dendetan saldua izango zuela esan zidaten. Toki bastante txungua. Hiru egunez, egunero joan nintzen ea nire kamera ikusten nuen baina, ezer ere ez! Kamera mordoa, nirea ez. Hirugarren egunean nazkatuta, beste kamera bat erosi nuen. Nirearen marka berekoa, Olympus, kableak eta tarjetak aprobetxatzeko. Erosi nuena ere lapurtua bait zen. Aurreko jabearen argazkiak kendu gabeak zituzten. No me jodaaas! Azer txapuzeroak peruanoak! Hip hop kontzertu batekoak, hiru lagun ispiluaren aurrean kulturistarena egiten, lagunak litroak edaten, … . Ai ama!

Joaneko bidaian ez zen ezer berezirik gertatu. Hamabost orduko bidaia luzea baino ez. Eskerrak hemengo autobusak (mikroak) benetan erosoak diren. Hiru eserleku ilarako.

Behin Iguazun, hostela aurkitu, berria eta txukuna eta arratsaldea deskantsatzeko. Gela berean, Bs. As.-eko mutila bat eta Holandako emakumea. Afaltzera elkarrekin zihoazela eta ea nik ere joan nahi nuen Parrila Argentinar batera. Nik, baietz! Nola ez. Batzun eta besteen kontuez aritu ginen. Beti ere, kasu hauetan beharrezkoa den exagerazio puntu zehatzarekin. Hau da, behar baino gehiago.

Hala ere, benetan garrantzia zuena, afari hartan, ez zen exageratzen zena, jatekoa baizik. A zer haragaia! Lodia, xamurra eta zaporetsua. Hango sagardotegietako txuletei batere inbidiarik! Benetako exagerazioa, hemengo haragia.

Hurrengo egunean betikoa. Iguazun bazaude behintzat. Ur-jauziak. Beste exagerazio bat. Izugarria! Bertan izandako guztiak, izugarria dela eta behin Argentinan izanda joateko eta joateko. Nik nire baitan, ez zela hainbesterako izango. Yurimak emandako klaseei eskerrak, argazkiekin gozatzea besterik ez dago. Kar! Kar! Egun bat argentinar aldea, hurrengo goiza brasildarra.

Argentinarrean, zodiac batean 12 minutuko txangoa egin genuen. Pelotudo ostiyak!Ur-jauzietako batetik 5 metro eskasera  gerturatu zuten txalupa. Buztana ere ito  zitzaidan. Pentsatu, zaku estanko bat ematen dute, daukazun guztia bertan sartzeko. Baita zapatilak ere. Ur kantitateagatik ezin zen begiratu ere egin. Bertan zaude eta ezin duzu ikusi!Por tzierto, ezagutu nuen mutil alemaniar batek animatu zidan.  Khristian. Bestelaaa…

Bi egun eta buelta Bs. As.- era. Zoragarria bidaia. Egunez ia guztia. Bukatzen ez diren rektak. Era eta adin guztietako kamioiak. Ai kamioiak! Eta 80 kilometroro kontrolak. Gutxi gotti betti. Iguazutik irten eta aurrenekoan, alto! Dokumentazioa eskat, dena ondo. Baina, bi mexikarrek berezko pasaportea beharrean, fotokopia. Uuh! Pitote. Ia ordubetez eduki zituzten garita barnean. Auskalo!

Nire aurreko eserlekuan, neska brasildarra. Exagerazioa! Kanpoan zeuden Gendarmeak, muxuak bidaltzen. Ni neroni ere lotsatua. Neska gaixoa! Hori nahikoa ez eta autobuseko gidarietako bat ( beti bi doaz, txandatzeko) ondoan esertzen zaio, kontroletik ateratakoan. Nahiago nuke ez banitu aditu entzundakoak. Lotsa. Neska ez zion kaso putik egin. Behin etsia hartutakoan, atzerago zegoen beste neska batengana joan zen. Eta, bingo! Ez sinistekoa. Berehala pelikula jarri, joanekoan baino altuago eta azafatoa autobuseko erdi parean, goiko solairuan. Hemen gehienek bi solairu, komuna, …  Guztira 45 plaza; gu, aurrealdean, 8 bidaiari. Alegia, azafatoa orain segurata. Txoferra berriz neskarekin atzekaldean eta eserleku arteko tartea mantekin tapatua. Sendagilea eta gixoa. Exagerazioa!

Bukatzeko esan, ez nuela Iguazura etortzeko asmorik. Aurreko ostiralean ordea, itsasontzia 7 egun beranduago ailegatuko zela esan zidaten.

Arratsaldeon!

Kostata baina azkenean iritsi naiz Buenos Airesera, 14 ordu eta gero. Billetean 11:20an iristen ginela jartzen zuen eta nik hangoak zirela pentsatu nuen. Beraz, 00:35tan atera eta hamaika ordu besterik ez.  Ordu hori ordea hemengoa da , hau da, hiru orduko aldea. Guztira 14 ordu. Gainera Buenos Airesera iritsi garenean, aireportua beteta zegoela eta beste 40 bat minutu egon gara bueltaka putreen antzera.

Behin hegazkinetik jaitsita, Mendozako (Argentina) bikote ezkonberri batekin elkartu eta Buenos Aires erdialdera etortzen lagundu didate autobusez. Kasualidadea edo, neska jatorri euskaldunekoa zen eta ezkon-bidaia Espainiatik tour bat eginez ospatu dute. Azken egunak Bilbo eta Donostia artean paseaz.

Ondoren, Gari San Josek emandako kontaktuaren etxera etorri naiz metroz eta hemen nago argentinar beef-a papekin jaten.

Oharra: Ez dut argazkirik ateratzeko aukerarik izan orain artean baina aurrerantzean izango dira.

Gero arte!!!!

Arratsaldeon eta ongi etorri guztioi zeruetara!

Bihar goizean irtengo naiz, egun batean kazkazurrean sartu zitzaidan erokeria hau burutzera. Baina lehenik aurkezpen moduko hau egin nahi nuke, jakinarazteko, ongi etorria izango dela blog honetan parte hartzen duen guztia. Are gehiago, bakarrik sentitzen naizen uneetan, izugarri eskertuko nuke jendearen komentarioak irakurtzea.

Ez dakit zer gehiago idatzi, burua ere nerbioen eraginez blokeatu dut eta. Esperantza dut, behin bidaian noala zer esan gehiago izatea eta idazterakoan hainbeste ez trabatzea.

ONGI ETORRI nire bidaiara.